Mensen zijn tot veel in staat. Zeker als ze uitgedaagd en gemotiveerd worden. Onze collega Kris Van Nieuwenhove is een mooi voorbeeld. Kris stapte onlangs de beruchte Dodentocht in Bornem.

100 kilometer, een aantal blaren en een aantal dagen later kijkt Kris tevreden terug op de tocht die hij als een rollercoaster van emoties heeft ervaren.

Dodentocht 2016 - Kris Van Nieuwenhove - Pauwels Consulting

Kris, kun je je even kort voorstellen voor de mensen die je nog niet kennen?

Kris: Uiteraard. Ik ben Kris Van Nieuwenhove, 45 jaar en sinds een kleine 2 jaar in dienst bij Pauwels Consulting. Momenteel werk ik als projectleider op 2 projecten bij GSK.

Het eerste project draait om de introductie van steriele brillen. GSK heeft een leverancier die herbruikbare steriele brillen kan leveren en wil deze nu in een aantal productie-eenheden gaan gebruiken.

Het tweede project draait om de introductie van herbruikbare overschoenen. Nu gebruiken we nog single use overschoenen die we na 1 keer moeten wegwerpen. Dat is uiteraard jammer. Daarom zoeken we naar een meer duurzame oplossing.

Dank je Kris. Dat lijken me boeiende projecten. Maar wat me ook boeiend lijkt is de Dodentocht! Hoe heb je de Dodentocht ervaren?

Kris: (lachend) De Dodentocht was een mix van emoties. Vooral positieve emoties. De tocht was fysiek en mentaal zwaar, vooral omdat het onze eerste deelname was.

Hierdoor konden we de indeling van onze tocht moeilijk inschatten. De tijdslimiet en de sluitingsuren van de controleposten langs de weg bezorgden ons wel wat stress op het einde.

Hoe bedoel je?

Kris: Je krijgt bij de Dodentocht 24 uur om 100 kilometer af te leggen. Je mag je pauzes voor eten, drinken en verzorging zelf inplannen. Maar de controleposten langs de weg gaan op een bepaald uur gewoon dicht.

Op het einde kreeg ik behoorlijk last van blaren. Ik kad dus meer verzorging nodig. Bij de laatste vijf controleposten was het echt een race tegen de klok. Bij één controlepost hadden we nog maar 20 minuten over op het schema.

Maar uiteindelijk heb je de tocht uitgelopen?

Kris: Jazeker. We hadden uiteindelijk zelfs nog een uur over. We hebben op het einde dus nog wat tijd goedgemaakt.

Dodentocht 2016 - Kris Van Nieuwenhove - Pauwels Consulting

Met wie heb je de tocht gelopen?

Kris: We waren met z’n vieren: mijn vrouw, mijn buurman, een vriend en ikzelf. Dat is op een bijzondere manier tot stand gekomen.

Blijkbaar heeft mijn vrouw een tijdje geleden tegen de buurman gezegd dat ze wilde deelnemen aan de Dodentocht. Ik wilde dat toen ook. Alleen wisten we het nog niet van elkaar!

Toen ik op een gegeven moment zei dat ik wilde deelnemen waren we meteen met z’n tweeën. Uiteindelijk wilde ook de buurman en een fitclub-vriend mee. Zo hadden we een mooi gezelschap.

Vanwaar die motivatie om zo’n lange tocht te lopen?

Kris: De Dodentocht stond al jaren op mijn lijstje. Ik wilde graag nog eens een fysieke uitdaging. Jaren geleden heb ik twee keer de 20 kilometer van Brussel gelopen. De laatste jaren had ik echter veel last van migraine. Dan zijn zulke inspanningen moeilijk haalbaar.

Daarom heb ik mijn voedingspatroon en levenswijze aangepast. De laatste jaren heb ik nog maar 2 aanvallen van migraine gehad. Daarom wilde ik de tocht dit jaar meestappen.

Heeft iedereen de tocht uitgelopen?

Kris: Nee. De buurman heeft ondanks een goede conditie na 60 kilometer moeten afhaken. Hij had te veel last van gewrichtspijnen. Een verstandige en moedige beslissing!

De fitclub-vriend en mijn vrouw zijn samen met mij over de eindstreep gestapt, maar mijn vriend moest meteen aan de monitor liggen. Hij was zwaar door zijn pijngrens gegaan. Hij had veel open blaren. Daardoor is hij anders gaan stappen en heeft hij zijn enkels en knieën overbelast. Gelukkig was het niet zo erg als het eruit zag en kon hij ook meteen terug naar huis.

Dodentocht 2016 - Kris Van Nieuwenhove - Pauwels Consulting

Het fysieke aspect lijkt me inderdaad niet te onderschatten. Heb je nog speciaal voor de Dodentocht getraind?

Kris: We hebben het 3-maanden schema van de organisatie gevolgd. Dat stoomt je in 3 maanden klaar voor de tocht. Normaal gezien is er echter een 6-maanden schema. Dat lijkt me toch iets realistischer en handiger.

Wat was je mooiste moment en waarom?

Kris: Er waren 2 prachtige momenten. Uiteraard was de aankomst geweldig. Ik vond het speciaal om samen met mijn echtgenote over de streep te stappen.

We hebben in de week immers niet veel tijd voor elkaar. We hebben beide een drukke professionele én sociale agenda. Het was dus extra mooi om de aankomst samen te halen.

En het andere moment?

Kris: Ik had een Facebookpagina aangemaakt waar ik updates en livestreams gaf over onze tocht. Je ziet daar eerst de euforie, dan de vermoeidheid en dan de pijn. Op het moment dat we het moeilijk kregen, kregen we opeens veel aanmoedigingen via SMS en Facebook. Dat heeft me echt geraakt.

En op 25 kilometer van het einde kwamen onze dochter en zoon ons opeens toegelopen. Zij wilden een eindje met ons meelopen. Ik had toen zoveel blaren en pijn en zoveel emoties… ik kon nog maar weinig uitbrengen. Toen heb ik mijn blaren doorprikt en verzorgd en heb ik gezegd: “Kom op, we vliegen erdoor.”

Wat was je moeilijkste moment?

Kris: Goh. De laatste 5 kilometer. Zonder twijfel! We hadden 2 mensen die ons tijdens de tocht logistiek ondersteunden. Zij zorgden ervoor dat we onze regenjas, ons eten en onze verzorgingstas in de auto konden laten.

Ik had me laten overhalen om mijn rugzak van 9 tot 10 kilo af te geven maar daar zat helaas ook mijn camelbak in. Ik heb mijn drinken in een gewone sportbidon meegenomen maar daar heb ik haast niet van gedronken. Een bidon is niet zo handig als een camelbak.

Dat heb ik de laatste 5 kilometer cash betaald. Die laatste kilometers haalden we nog maar amper 3 of 3,5 kilometer per uur in plaats van 5 kilometer per uur. Ik voelde de energie zo uit mijn lijf vloeien. Het was zoals gezegd nog een gevecht om de aankomst op tijd te halen.

Heb je ooit aan opgeven gedacht?

Kris: Nee, eigenlijk niet. Dat was geen optie. We hadden immers zoveel tijd in de voorbereiding gestoken en (veel) tijd moeten missen met onze kinderen.

Die opofferingen moesten wel tot iets leiden. Ik moest en ik zou die medaille halen. En we wisten uiteraard dat het moeilijk zou worden maar opgeven staat niet in mijn woordenboek (lachend).

Heb je onderweg veel contact gehad met andere deelnemers?

Kris: Ja, dat gaat heel natuurlijk. Soms had je vrienden of kennissen die een eindje meeliepen en soms ging je naast iemand anders lopen om die deelnemer moed in te spreken.

Iedereen sprak elkaar spontaan aan. Echt leuk. Iedereen was er tenslotte met hetzelfde doel en iedereen heeft dezelfde pijn en ongemakken. Dat schept een band.

Laatste vraag Kris: Ga je nog eens deelnemen?

Kris: Zeker. Als het van mijn afhangt wel. Anderen verklaren me misschien voor gek maar ik ga het toch proberen. Ik heb al een eerste lijst “Lessons Learned” gemaakt. (lacht)


Wil je meer interviews met onze consultants lezen?

Vond je dit interview interessant? Bedankt om het met je netwerk te delen!

Wil je meer interviews met onze consultants lezen? Druk dan op de rode knop hieronder. Je ontvangt dan al onze interviews in je mailbox zodra ze op onze website verschijnen.

1 antwoord
  1. Dauwe Greet zegt:

    Heel fier op mijn favoriete neef. Ik wist dat hij die tocht ging uitlopen, zoals hij zelf zegt : opgeven staat absoluut niet in zijn woordenboek. Zo kennen wij hem. En dat hij een straffe “madam” heeft is ons ook niet onbekend. Mijn steun heeft hij volgend jaar opnieuw.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *