Wie is Amandine?

Van recruiter naar Talent Manager

Toen ik begon, bestond de functie van Talent Manager hier nog niet. Maar ik wist al vroeg dat ik niet heel lang wilde recruteren. Niet omdat ik het niet graag deed, maar omdat een relatie met een kandidaat van nature kort is, en ik wilde weten wat er na de ondertekening gebeurde.

Als recruiter stopte mijn job bij de deal. Dat veranderde toen ik Talent Acquisition Lead voor life sciences werd. Verantwoordelijk voor de continuïteit van de dienstverlening bij farmaceutische klanten werd ik geconfronteerd met iets wat een recruiter niet noodzakelijk ziet: de persoon die je aanwerft, heeft een carrière die nog lang doorloopt na de ondertekening. Projecten lopen af, het volgende moet echt passen, en iemand moet die persoon de hele weg in het oog houden. Dat is het moment waarop de HR-blik naast de zakelijke blik kwam staan, en die is nooit meer weggegaan.

Die stap heeft me geleerd wat deze job echt is. Een Talent Manager staat in het midden. Tussen business en HR, en tussen de consultant en de klant. De kunst is dat allemaal samen vast te houden zonder de persoon voor je uit het oog te verliezen. Als we onze consultants zeggen dat ze bij Pauwels kunnen groeien, kan ik uit eigen ervaring spreken.

Wat talent management voor mij betekent

Mijn familie en vrienden hebben echt geen idee wat ik doe, dus op een feestje hou ik het simpel. Ik volg de consultants op die al aan het werk zijn, meestal vanaf hun eerste dag. Ik zorg dat ze zich goed voelen in hun functie, dat ze de informatie hebben die ze nodig hebben, dat ze een veilige plek hebben om te zeggen wat gezegd moet worden, en dat ze blijven groeien.

Mensen vragen hoe een goede opvolging eruitziet in een week waarin er niets aan de hand is. Het is een gesprek dat binnen vijf minuten in het persoonlijke belandt. Dat is geen verloren gesprek, dat is de relatie die haar werk doet. Het andere soort gesprek is dat waarin ik echt nodig ben.

"Er zijn zoveel soorten problemen als er projecten zijn."

Soms kloppen de taken niet: te saai, te zwaar, of niet waarvoor iemand is aangeworven. Soms is een project zo sterk veranderd dat een consultant zich er niet meer in herkent. Soms is het menselijk: een manager bij wie je je plek niet vindt, of een team dat je nooit echt opneemt. En soms is het simpelweg: mijn project loopt af over tien dagen, en nu?

Niets daarvan betekent dat er iets is misgelopen. Het is wat er gebeurt wanneer mensen in echte organisaties werken, en het meeste is op te lossen lang voor het een probleem wordt. Wat telt, is dat je het niet alleen hoeft te dragen, en dat de persoon aan wie je het vertelt ook echt iets kan doen: een scope bijstellen, een gesprek met je manager openen, een opleiding regelen, of beginnen kijken naar wat er daarna komt.

Wat mij een gesprek doet afsluiten met de gedachte dit is waarom ik dit doe, is simpel: zien dat het iets heeft uitgemaakt. Soms is het moeilijke feedback doorgeven en iemand zien beslissen om daarin te groeien. Soms heb ik niets anders gedaan dan luisteren, en hoor je toch het verschil tussen het begin en het einde van het gesprek. Ik wil mensen vooruit zien gaan. Dat is ook waarom ik vroeger wilde lesgeven.

Nooit een nummer

Toen ik in deze functie stapte, begon ik niet met een lege lijst. Mijn consultants waren al aan het werk op een project en vóór mij hadden ze al een Talent Manager. Ze zijn naar mij overgekomen om één reden: zodat hun opvolging in hun eigen taal zou gebeuren. Van Talent Manager veranderen is hier de uitzondering, niet het ritme, en dat was de ene reden die een uitzondering waard was. Het betekende ook dat de relatie er al was en dat ik mijn plek erin moest verdienen.

Het eerste wat ik deed, was mij goed voorstellen aan elk van hen, op site waar dat kon en anders in een lang Teams-gesprek, en ik gaf mensen de tijd om zich aan mij voor te stellen. Uit elk van die gesprekken heb ik één specifiek ding bijgehouden. Soms over hun werk, soms helemaal persoonlijk. Eén anker per persoon.

Onze systemen helpen, en ik zou niet zonder willen werken. Maar als je alleen op een database leunt, voelt je opvolging als een database. Recent was ik op site en liep ik een consultant tegen het lijf die ik niet had gepland te zien. Zijn gezicht kwam met het anker erbij: alles wat met de zon te maken heeft, fascineert hem, en twee dagen later was er een zonsverduistering. Dus vroeg ik of hij zijn brilletje al klaar had. Een klein ding, en het zei hem ook dat hij voor mij een persoon is en geen lijn in een systeem.

Vraag mijn consultants wat typisch voor mij is en ik denk dat ze twee dingen zouden zeggen. Dat ik snel reageer: als ik je vandaag niet kan antwoorden, zeg ik dat, en ik zeg wanneer het wel kan. En als ik moeilijk te bereiken ben omdat ik een hele dag op site zit, stuur me een WhatsApp en je hoort van mij na mijn meeting. Het tweede is dat ik eerlijk ben, ook wanneer eerlijk zijn betekent dat ik toegeef dat ik het antwoord nog niet heb.

De taal spreken, de regio kennen

Mijn consultants werken bij farma- en biotechklanten in Brussel en Wallonië, van enkele van de grootste sites in de regio tot kleinere bedrijven. Het is één sector, met functies die nauwelijks meer van elkaar kunnen verschillen: administratieve assistenten, HR-profielen, wetenschappers in het labo, project managers en heel veel ingenieurs.

En dan is er de taal. Mijn collega's hadden al sterke relaties opgebouwd met deze consultants lang voor ik erbij kwam, en daar wil ik duidelijk over zijn. Maar het is simpelweg makkelijker om een relatie op te bouwen in de taal waarin jullie beiden echt leven. En het gaat niet alleen over woorden. Taal draagt cultuur, en cultuur draagt referenties: uitdrukkingen, humor, de nuance onder een zin. Wanneer twee mensen elkaar in een derde taal ontmoeten, gaat daar stil een deel van verloren, in beide richtingen. Vlaanderen en Wallonië zijn geen twee landen. Het zijn twee culturen, en doen alsof dat niet zo is, helpt niemand.

Talen studeren heeft me geleerd waarom. Een taal is geen set labels die op één gedeelde werkelijkheid geplakt zijn. Als je in het Nederlands aan een hond denkt en in het Frans aan un chien, zie je niet hetzelfde dier. We kijken allemaal naar dezelfde wereld, en we zien ze allemaal anders.

Dat gaat veel verder dan Frans, Nederlands of Engels. Een ingenieur en een labotechnicus spreken ook niet dezelfde taal, zelfs wanneer ze allebei Frans spreken. En als Talent Manager spreek ik geen van de vaktalen van mijn consultants. Ik ben geen wetenschapper en ik ben geen ingenieur. Mijn werk is dus de werkelijkheid begrijpen waarin de persoon voor mij leeft. Dat is wat mijn studies me hebben gegeven, en ik gebruik het elke dag.

Twee verhalen uit de praktijk

Een consultant vertelde me dat ze zich geen deel van haar team voelde. Haar collega's spraken onder elkaar hun eigen taal en schakelden niet over naar een gemeenschappelijke, waardoor ze haar dagen aan de rand van elk gesprek doorbracht. Dat isoleert, en het is precies het soort ding dat in stilte beslist of iemand blijft. Omdat ze het me vertelde, konden we het op tafel leggen.

Het tweede verhaal eindigt met iemand die vertrekt, en ik vind nog altijd dat het het juiste verhaal is om te vertellen. Ik had het dossier overgenomen van een collega. Ze was op zoek naar haar volgende stap, en niets van wat wij op tafel legden, voelde voor haar juist. We hebben er meerdere gesprekken over gehad, en die waren niet gemakkelijk, niet voor haar en niet voor ons. Toen kwam in een van die gesprekken een oude droom naar boven: stoppen, naar het buitenland trekken en daar iets opbouwen. We duwen nooit iemand in een richting, zo werkt dat niet. Maar iets luidop zeggen laat mensen soms zichzelf horen. Dat is wat zij deed, en ze heeft daar werk gevonden. Ze werkt niet meer voor ons, en ik ben blij dat wij het bedrijf waren waarmee ze luidop kon nadenken. De meeste van deze gesprekken eindigen met iemand die blijft en hier zijn volgende stap vindt. Dit gesprek niet, en het was nog altijd het juiste.

Waarom dit verschil maakt voor consultant én klant

Onze markt is krap. Volgens de werkgelegenheidsbarometer van essenscia plannen de bedrijven uit de chemie en de life sciences in Wallonië en Brussel ongeveer 1.600 aanwervingen in 2026, en meer dan de helft van die bedrijven zegt dat aanwerven niet makkelijker is dan de vorige jaren. In zo'n markt is mensen vinden de helft van het werk. Ze goed opvolgen zodra ze op hun plek zitten, is de andere helft.

Voor een consultant is die helft concreet. Je hebt één persoon, vanaf dag één, die je taal spreekt, je regio en je sector kent, en die je antwoordt. Ik zeg liever dat ik mensen begeleid dan dat ik ze help. Helpen suggereert dat iemand het niet alleen zou kunnen. Begeleiden is wat ik echt doe.

Voor een klant is het effect stiller maar reëel. Een consultant die met een probleem ergens terechtkan, draagt dat probleem niet mee in het project, en kleine signalen worden opgepikt terwijl ze nog klein zijn. Vier jaar lang droeg ik de verantwoordelijkheid voor de delivery bij klanten zoals deze, dus ik weet ook hoe een project er van hun kant uitziet.

Wat ik hoop dat je hieruit meeneemt, en van ons vier samen, is simpel. Wat er ook opduikt op je project, er is een naam en een telefoonnummer die van jou zijn, en iemand aan de andere kant die weet wie je bent voor je begint uit te leggen. Dat is wat we bedoelen wanneer we zeggen dat je geen nummer bent. En bij mij kan je het in je eigen taal zeggen.

"Als recruiter beloofde ik mensen dat ze geen nummer waren dat we naar een klant sturen. Nu ben ik de persoon die die belofte moet houden. Dat is de mooiste job die ik hier heb gehad."

Amandine is een van de Talent Managers bij Pauwels Consulting. Els Roesems vertelt hoe de rol er dag na dag uitziet, Debbie Croonen bouwde de rol mee van nul op in de Kempense farmacluster, en Annick Stevens legt uit hoe een achtergrond in change management haar aanpak kleurt.